- Is juni goed, dan ook december, en omgekeerd.
– Als het ‘in juni (zomer)’ goed weer is (of “goed gaat”), dan volgt later meestal ook ‘een gunstige periode in december’ (winter).
– En omgekeerd: als het ‘in juni slecht’ is, is de ‘kans groter’ dat het ‘in december ook minder gunstig’ zal zijn.
– Het is dus een ‘weers-/seizoensgezegde’ met de gedachte: ‘zomercondities voorspellen wintercondities’ (of omgekeerd).
📜 Oorsprong:
– Het gezegde hoort bij de categorie ‘Nederlandse/West-Europese boeren- en weersspreuken’: uitspraken die vaak seizoenen in verband brengen.
– De exacte herkomst (van een specifieke auteur of bron) is ‘niet goed te herleiden’ tot één bekend document. In de praktijk zijn zulke gezegden:
– mondeling overgeleverd,
– later opgetekend in ‘verzamelingen van spreekwoorden en weerwijsheden’,
– ontstaan uit observaties van vroegere generaties.
👤 Auteur:
– Voor dit gezegde geldt: ‘geen vaste of bekende auteur’.
– Zoals bij veel weer- en seizoensspreuken is het waarschijnlijk ‘collectief/anonimisch’ ontstaan en pas later “vastgelegd” in spreekwoordverzamelingen.
2. Ging juni goed voorbij, dan ben je in juli ook nog blij.
– ‘Als juni goed verloopt (weer, omstandigheden, voorspoed),’ dan is de kans groot dat ‘juli ook gunstig’ zal zijn.
– Het is dus een ‘optimistische weerspreuk/boerenwijsheid’: ‘goede start → goede voortzetting’.
> Kortom: ‘gunstige periode in juni = verwachting van gunstige periode in juli’. 🌦️😊
Oorsprong 📜 :
Dit gezegde hoort bij de grote groep ‘Nederlandse (en Vlaamse) weer- en seizoensspreuken’ die vaak teruggaan op:
– ‘volkskalenders’ en ‘boerenwaarnemingen’
– tradities waarin men uit het verloop van één maand een voorspelling probeerde te doen voor de volgende
Concreet geldt:
– zulke uitspraken worden ‘van mond tot mond’ doorgegeven,
– waardoor een ‘exact jaartal of oorspronkelijke bron’ meestal ‘niet één-op-één te achterhalen’ is.
Auteur 👤 :
– Er is ‘geen eenduidige bekende auteur’.
– Het wordt doorgaans gezien als ‘anonieme volkswijsheid’ (collectieve overlevering).
Verwante context 🌾☀️ :
Dit soort spreuken gebruikt vaak ‘maand-op-maand vergelijkingen’ (juni → juli, maart → april, etc.) en staan vaak in verzamelingen van “weer- en spreukenboeken”.
3. Vliegt de zwaluw hoog, ’t blijft overwegend droog.
– Als ‘zwaluwen hoog in de lucht vliegen’, dan is het ‘meestal) droog weer’.
– Waarom?: Zwaluwen jagen op ‘insecten’. In droge, stabiele lucht hangen insecten vaak wat hoger, waardoor zwaluwen ook hoger vliegen.
🌦️ Oorsprong:
– Dit is een ‘weer-gezegde / volksweerspreuk’ uit de traditie van ‘waarnemingen in de natuur’.
– De “oorsprong” is dus meestal:
– ‘mondelinge volkskennis’ (geen één unieke uitvinder),
– gebaseerd op ‘langdurige ervaring: zwaluwen die hoog vliegen vs. laag vliegen rond veranderend weer.
– In veel varianten komen ook tegenstellingen voor, zoals:
– ‘zwaluwen laag vliegen’ → vaak ‘slechter weer / regen’ (omdat insecten dan lager komen, vaak door vocht/drukverandering).
👤 Auteur:
– Er is ‘geen vaste, bekende auteur’.
– Het gezegde wordt gezien als ‘anoniem’ en ‘volks’ overgeleverd.
📌 Gerelateerde variant (ter context):
– Vaak wordt het als “tegenhanger” gekoppeld aan:
– “Vliegt de zwaluw laag, het wordt spoedig nat (regen).”
Maandspreuken juni:
4. June valt in slaap op haar baar met bloemen. Tevergeefs worden dauwdruppels over haar besprenkeld, tevergeefs willen winden haar weer tot leven wekken, haar uren zijn geteld op de bloemenwijzerplaat.
Het gedicht personifieert de maand juni als een stervende vrouw die op haar eigen baar van bloemen in slaap valt — een baar die ze zelf heeft gemaakt, want dit is de mooiste maand van het jaar. Het beeld is weemoedig maar ook sereen: juni gaat niet weerstand biedend de dood tegemoet.
De afzonderlijke beelden:
– “Haar baar met bloemen” — juni sterft op de weelderige bloemen die zij zelf heeft voortgebracht; de overvloed is tegelijk haar graf.
– “Tevergeefs worden dauwdruppels over haar besprenkeld” — dauw, het klassieke symbool van verfrissing en nieuw leven, kan haar niet redden.
– “Tevergeefs willen winden haar weer tot leven wekken” — de wind, symbool van adem en geest, is evenzeer machteloos.
– “Haar uren zijn geteld op de bloemenwijzerplaat” — dit verwijst naar de zogenaamde ‘horologium florae’ of bloemenklok, een concept dat teruggaat op de Zweedse botanicus Linnaeus: hij stelde vast dat verschillende bloemen op vaste tijden van de dag open- en dichtgaan, zodat men in theorie de tijd aan de natuur kan aflezen.
Het is in wezen een elegie voor de vergankelijkheid van de schoonste maand, in de sfeer van het Amerikaanse negentiende-eeuwse transcendentalisme: de natuur als bezielde, stervende koningin, mooi juist ‘omdat’ zij vergaat.
Oorsprong:
De tekst is het openingskwatrijn van het gedicht “The Death of June”, en de Nederlandse versie is een vertaling daarvan. Het gedicht gaat verder met de komst van haar zuster juli — ongeduldig, met gloeiende lippen en uitgestrekte armen — maar haar hete adem laat de bloesems juist verwelken. Juni is dood, maar het is een vredige dood: haar vrolijkste kransen heeft ze zelf geweven voor haar eigen begrafenis. Wat overblijft zijn wilde geraniums bij de beek, laurier in de bossen en waterlelies die nauwelijks op tijd opengaan om juni nog een laatste blik te gunnen. Het verscheen in vooraanstaande tijdschriften zoals “Harper’s” en “The Atlantic Monthly”.
Auteur: Lucy Larcom (1824–1893).
Een Amerikaanse dichteres, abolitionist en lerares uit Beverly, Massachusetts. Haar vader, een zeeman, stierf vroeg, waarna haar moeder het gezin naar Lowell verhuisde. Larcom begon al op elfjarige leeftijd in de textielfabrieken te werken, waar haar gedichten en verhalen voor het eerst verschenen in periodieken zoals het “Lowell Offering”. Later werd ze lerares, eerst in Illinois en daarna aan het Wheaton Seminary in Norton, Massachusetts. Ze behoorde tot de kring rond dichter John Greenleaf Whittier en schreef vanuit een diep transcendentalistisch en religieus gevoel voor de natuur als spiegel van het goddelijke.
5. Wat werd augustus verteld toen juni beweerde dat vandaag de laatste dag van de maand was? Niet juli voor mij!
Dit is een slimme woordspeling, geen traditioneel spreekwoord.
Het is een woordspeling met de kalender, gebaseerd op maandnamen die klinken als Engelse woorden:
– ‘Juni’ beweert “vandaag is mijn laatste dag” — wat letterlijk waar is (30 juni is de laatste dag van juni, en inderdaad ‘de datum van vandaag’).
– ‘Augustus’ antwoordt: “Niet tegen me liegen!” — waarbij ‘juli’ klinkt als “liegen” (iemand bedriegen (in het Engels).
Dus augustus zegt: “Lieg niet tegen me — dat kan niet waar zijn!”, terwijl juni ironisch genoeg de volledige waarheid spreekt.
De humor werkt op twee niveaus:
1. Een woordspeling op de maandnaam ‘juli’ ≈ ‘leugen’ (‘You Lie’)
2. ‘Dramatische ironie’: de scepticus (augustus) heeft het mis, en degene die wordt betwijfeld (juni) heeft gelijk
Oorsprong en auteur:
Dit is een anonieme ‘kalenderwoordspeling’ van het type dat veel online en in moppenboeken circuleert — er wordt geen auteur genoemd en de oorsprong is niet te achterhalen. Het behoort tot een familie van woordspelingen met maandnamen (bijv. “Ik kan niet begrijpen wat er is gebeurd”, “Ik ben helemaal klaar met je”), een vast onderdeel van flauwe woordspelingen.
‘En toepasselijk’ — vandaag is het daadwerkelijk 30 juni 2026, dus juni spreekt de waarheid en augustus heeft geen recht om daaraan te twijfelen! 😄
6. Juni slaapt in de takken, juli en augustus zijn doodstil.
Het couplet vangt de bijzondere kwaliteit van de midzomerse stilte in de natuur en schetst een ontwikkeling door de zomermaanden heen. Juni is nog steeds actief – vol groei, vogelzang en de bruisende energie van de vroege zomer – maar er begint zich al een zekere loomheid te manifesteren (“slaapt zich vol”). Juli en augustus verdiepen die loomheid tot iets dat dicht bij een schijndood komt – “doodstil”. De lucht wordt zwaar, de bossen verstommen, de wind gaat liggen en de wereld lijkt haar adem in te houden onder de drukkende hitte. Het is geen dreigende stilte, maar een loom, tevreden gevoel, als een dier dat goed gegeten heeft en zich heeft neergelegd om te slapen.
Oorsprong:
De regels komen uit het gedicht “Hardhead”, gepubliceerd in “Spring Thunder and Other Poems” (1924). De uitdrukking is sindsdien veelvuldig geciteerd in bundels met seizoensgedichten en natuurbeschrijvingen, waardoor het de indruk van een traditioneel gezegde kan wekken – maar het heeft een enkele, herkenbare literaire oorsprong.
Auteur: Mark Van Doren (1894-1972), de met de Pulitzerprijs bekroonde Amerikaanse dichter, criticus en hoogleraar aan de Columbia University.
